Κυτταρίτιδα

(Εν τω βάθει Κυτταρίτιδα)

Αιτία

Streptococcus pyogenes

Methicillin-sensitive Staphylococcus aureus (MSSA)

Methicillin-resistant Staphylococcus aureus (MRSA)- ανοσοκαταστολή ,διαβήτης

Παράγοντες κινδύνου

Οποιοσδήποτε μπορεί να εμφανίσει κυτταρίτιδα, αλλά ορισμένοι παράγοντες αυξάνουν τον κίνδυνο ενός ατόμου.

Δερματικές βλάβες

Η διαταραχή του δερματικού φραγμού αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη κυτταρίτιδας:

Ανεμοβλογιά και έρπητας ζωστήρας

Χρόνιες δερματικές παθήσεις (π.χ. έκζεμα)

Μυκητιασικές δερματικές λοιμώξεις (π.χ. πόδι του αθλητή)- πάντα ελέγχονται τα μεσοδαχτύλια διαστήματα

Χρήση ενέσιμων ναρκωτικών

Τραυματισμοί και πληγές (π.χ. έλκη)

 

Ιατρικές παθήσεις

Χρόνιο οίδημα

Διαταραχή της λεμφικής αποστράγγισης των άκρων

Παχυσαρκία

Φλεβική ανεπάρκεια

Αυξημένος κίνδυνος επαναλαμβανόμενων λοιμώξεων

Οι ακόλουθες παθήσεις αυξάνουν τον κίνδυνο υποτροπιάζουσας κυτταρίτιδας ενός ατόμου:

-Διαταραχή της λεμφικής αποστράγγισης των άκρων-Λεμφοίδημα

-Φλεβική ανεπάρκεια

-Λόγω της αφαίρεσης σαφηνούς φλέβας για παράκαμψη στεφανιαίας αρτηρίας

Κλινική Εικόνα

Η στρεπτοκοκκική κυτταρίτιδα είναι μια λοίμωξη με επώδυνη, ερυθηματώδη , σκληρή περιοχή του δέρματος και των υποδόριων ιστών . Συχνότερα αποτελούσε επιπλοκή της ανεμευλογιάς και μπορεί να εξελιχθεί σε νέκρωση περιτονίας ή μυοσίτιδα. Λεμφαγγειίτιδα και τοπική λεμφαδενίτιδα είναι συχνές, λιγότερο συχνά, βακτηριαιμία .

Τοπικά σημεία φλεγμονής υπάρχουν στις περισσότερες περιπτώσεις κυτταρίτιδας:

-Ερύθημα

-Πόνος

-Αυξημένη θερμοκρασία τοπικά

Συστηματικά συμπτώματα

-Ρίγη

-Πυρετός

-Αίσθημα κακουχίας

Διάγνωση και εξετάσεις

Η διάγνωση της κυτταρίτιδας γίνεται συνήθως κλινικά. Δεν συνιστάται η καλλιέργεια σε τακτική βάση

Για την κυτταρίτιδα, η Εταιρεία Λοιμωδών Νοσημάτων της Αμερικής (IDSA) δεν συνιστά τη τακτική συλλογή καλλιεργειών, συμπεριλαμβανομένων: Βιοψιών, Αίματος, Δερματικών δειγμάτων αναρροφησης, Επιχρισμάτων

Πότε συνιστάται η καλλιέργεια

Ωστόσο, μπορεί να είναι χρήσιμες όταν υπάρχουν σοβαρά συστηματικά χαρακτηριστικά (όπως υπόταση) ή υπάρχει η υποψία για άτυπα παθογόνα. Για αυτόν τον λόγο, αυτές οι διαδικασίες συνιστώνται από την IDSA για

-Δαγκώματα ζώων

-Τραυματισμούς από εμβάπτιση

-Άτομα σε ανοσοκαταστολή

Διαφορική Διάγνωση

Η κυτταρίτιδα είναι μια συχνή λοίμωξη του βαθύ χορίου και του υποδόριου ιστού, που συχνά επηρεάζει τα κάτω άκρα. Ωστόσο, μπορεί να είναι δύσκολο να διακριθεί επειδή πολλές άλλες παθήσεις μπορεί να φαίνονται παρόμοιες.

1. Το ερυσίπελας θεωρείται μερικές φορές μορφή κυτταρίτιδας . Ωστόσο, είναι μια πιο επιφανειακή λοίμωξη που επηρεάζει το άνω χόριο και το επιφανειακό λεμφικό σύστημα. Το έντονο κόκκινο ερύθημα, η ανύψωση του προσβεβλημένου δέρματος και τα καλά οριοθετημένα όρια μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της ερυσίπελας και στη διάκρισή της από την κυτταρίτιδα, η οποία τείνει να είναι πιο ήπια ερυθηματώδης (ροζ) και επίπεδη με λιγότερο ευδιάκριτα όρια. Το ερυσίπελας μπορεί επίσης να έχει ραβδώσεις όταν εμπλέκονται επιφανειακά λεμφαγγεία. Αυτή η πάθηση προκύπτει συνήθως από τις εξωτοξίνες που απελευθερώνονται από τον στρεπτόκοκκο ομάδας Α (Streptococcus pyogenes). Η θεραπεία πρώτης γραμμής για το ερυσίπελας είναι η αμοξικιλλίνη ή η κεφαλεξίνη.

2. Η δερματίτιδα από χρόνια φλεβική στάση είναι μια μακροχρόνια, αμφοτερόπλευρη, φλεγμονώδης δερματοπάθεια δευτερογενής της χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας και συνήθως περιλαμβάνει τα έσω σφυρά. Αυτό εμφανίζεται στα κάτω άκρα και εκδηλώνεται ως ερύθημα με απολέπιση, περιφερικό οίδημα και υπερμελάγχρωση. Η θεραπεία επικεντρώνεται στη θεραπεία της υποκείμενης χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας και των συνεπειών της, όπως το οίδημα των κάτω άκρων.

3. Η νεκρωτική απονευρωσίτιδα είναι μια σπάνια λοίμωξη της περιτονίας που οδηγεί σε νέκρωση του υποδόριου ιστού. Η χαρακτηριστική εικόνα περιλαμβάνει πυρετό, ερύθημα, οίδημα, πόνο δυσανάλογο με την εξέταση και κριγμό. Αυτό χαρακτηρίζεται ως χειρουργική επείγουσα ανάγκη και απαιτεί άμεση χειρουργική αφαίρεση. Μπορεί να ληφθεί απεικόνιση για να βοηθήσει στην επιβεβαίωση της διάγνωσης της νεκρωτικής απονευρωσίτιδας, αλλά δεν πρέπει να καθυστερήσει τη χειρουργική επέμβαση. Η αξονική τομογραφία που αποκαλύπτει υποδόριο αέριο στους μαλακούς ιστούς είναι ιδιαίτερα ειδική για τη νεκρωτική απονευρωσίτιδα.

4. Η σηπτική αρθρίτιδα, ή μια μολυσμένη άρθρωση, μπορεί να περιλαμβάνει οποιαδήποτε άρθρωση, αλλά συνήθως εμφανίζεται στο γόνατο. Οι ασθενείς παρουσιάζουν οίδημα, θερμότητα, πόνο και μειωμένη κινητικότητα των αρθρώσεων. Η θεραπεία είναι η αναρρόφηση της άρθρωσης και τα αντιβιοτικά που κατευθύνονται στα πιο συνηθισμένα παθογόνα.

5. Η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση είναι συνήθως ετερόπλευρη και εμφανίζεται με ευαισθησία, ερύθημα, θερμότητα και οίδημα. Αυτό συχνά επηρεάζει τα κάτω άκρα. Οι ασθενείς συνήθως έχουν παράγοντες κινδύνου για βαθιά φλεβική θρόμβωση, όπως ιστορικό ακινησίας, ενεργό καρκίνο ή οικογενειακό ιστορικό φλεβικής θρομβοεμβολής. Η βαθιά φλεβική θρόμβωση σπάνια εκδηλώνεται με πυρετό ή λευκοκυττάρωση, αλλά μπορεί να είναι παρόντα. Η απεικόνιση με υπερήχους χρησιμοποιείται για την επιβεβαίωση της διάγνωσης

Καταστάσεις με άτυπα παθογόνα σε ενήλικες

Κατασταση	Πιθανά άτυπα Παθογόνα
Ουδετεροπενία	Escherichia coli, Enterobacteriaceae Pseudomonas aeruginosa
Κίρρωση Ήπατος	E. coli, Klebsiella spp, Pseudomonas spp, Proteus spp, Aeromonas spp, Vibrio spp, Acinetobacter spp
Λοίμωξη Διαβητικού Ποδιού
-Χρόνιο έλκος ή έλκος το οποίο είχε αντιμετωπισθεί με αντιβίωση	Enterobacteriaceae
-Εμποτισμένο έλκος	P. aeruginosa (in combination with other organisms)
- Μακράς διάρκειας μη επουλώσιμες πληγές με παρατεταμένη, ευρέος φάσματος αντιβιοτική θεραπεία	Enterococci, diphtheroids, Enterobacteriaciae, Pseudomonas spp, nonfermentative gram-negative rods
Έκθεση σε φρέσκο ή Αλμυρό Νερό	Aeromonas hydrophila, Edwardsiella tarda, Erysipelothrix rhusiopathiae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium marinum, Shewanella putrefaciens, Streptococcus iniae
Έκθεση σε τροπικό/ζεστό νερό	Chromobacterium violaceum, Vibrio vulnificus
Τραυματισμοί από πτερύγιο ή κόκαλο ψαριού	Enterobacter spp, Erysipelothrix rhusiopathiae, Klebsiella pneumoniae, Mycobacteria marinum, Streptococcus iniae, Vibrio vulnificus
Δάγκωμα από Άνθρωπο	Eikenella corrodens, Haemophilus spp, Enterobacteriaceae, Gemella morbillorum, Neisseria spp, Prevotella spp, Fusobacterium spp, Eubacterium spp, Veillonella spp, Peptostreptococcus spp
Δάγκωμα από σκύλο ή γάτα	Pasteurella spp, Neisseria spp, Corynebacterium spp, Moraxella spp, Enterococcus spp, Fusobacterium spp, Porphyromonas spp, Prevotella spp, Propionibacterium spp, Bacteriodes spp, Peptostreptococcus spp

Θεραπεία

Ποτέ δεν καθυστερεί η έναρξη της θεραπείας ενώ αναμένονται τα αποτελέσματα της καλλιέργειας. Χρησιμοποιούνται τα αποτελέσματα της καλλιέργειας, όταν είναι διαθέσιμα, για την προσαρμογή της αντιβιοτικής θεραπείας.

Αντιβιοτική θεραπεία για μη πυώδη κυτταρίτιδα

Το IDSA συνιστά θεραπεία με ένα αντιβιοτικό που είναι δραστικό έναντι των στρεπτόκοκκων. Τα  επιλεγόμεναν αντιβιοτικά πρέπει να  καλύπτουν τόσο τον Staphylococcus aureus όσο και τον στρεπτόκοκκο ομάδας Α.

Επιλογές θεραπείας

 Η  ήπια κυτταρίτιδα αντιμετωπίζεται με από του στόματος αντιβιοτικά και αξιολογείται  το ενδεχόμενο ενδοφλέβιας χορήγησης αντιβιοτικών για συστηματικές λοιμώξεις. Ο στρεπτόκοκκος ομάδας Α παραμένει ευαίσθητος στα βήτα-λακταμικά αντιβιοτικά.

Αντιβιοτικά από του στόματος

o   Κεφαλοσπορίνες (π.χ., κεφαλεξίνη)

o   Κλινδαμυκίνη

o   Δικλοξακιλλίνη

o   Πενικιλίνη

Ενδοφλέβια αντιβιοτικά

v  Κεφαζολίνη

v  Κεφτριαξόνη

v  Κλινδαμυκίνη

v  Πενικιλίνη

Διάρκεια θεραπείας

Η συνιστώμενη διάρκεια θεραπείας είναι 5 ημέρες για τις περισσότερες περιπτώσεις κυτταρίτιδας. Οι περιπτώσεις στις οποίες δεν έχει υπάρξει βελτίωση κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου μπορεί να απαιτούν μεγαλύτερη διάρκεια θεραπείας.

Άλλη θεραπεία

Επιπλέον, συνιστώνται οι ακόλουθες ενέργειες για τη μείωση του κινδύνου υποτροπιάζουσας λοίμωξης:

-Ανύψωση της πληγείσας περιοχής

-Θεραπεία προδιαθεσικών παραγόντων (π.χ. οίδημα, υποκείμενες δερματικές παθήσεις)

Επιπλοκές

Οι επιπλοκές από την κυτταρίτιδα είναι σπάνιες, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν σοβαρές λοιμώξεις.

Περιστασιακά: Η κυτταρίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε βακτηριαιμία- Εάν η βακτηριακή λοίμωξη φτάσει στην κυκλοφορία του αίματος, θα μπορούσε να οδηγήσει σε βακτηριαιμία. Η βακτηριαιμία διαγιγνώσκεται με τη λήψη καλλιεργειών αίματος σε ασθενείς που εμφανίζουν συστηματικά συμπτώματα. Ο κλινικός ιατρός θα πρέπει να λάβει στοιχεία ταυτοποίησης και ευαισθησίας από τις καλλιέργειες αίματος και να προσαρμόσει τα αντιβιοτικά ανάλογα.

Σπάνια: Η κυτταρίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε λοιμώξεις βαθέων ιστών, όπως

ü  Λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα- Η μη αναγνώριση και θεραπεία της βακτηριαιμίας από την κυτταρίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε ενδοκαρδίτιδα, μια λοίμωξη του εσωτερικού τοιχώματος της καρδιάς (ενδοκάρδιο).

ü  Νεκρωτικές λοιμώξεις μαλακών ιστών

ü  Οστεομυελίτιδα- Εάν η κυτταρίτιδα μετακινηθεί από το βαθύ χόριο και τον υποδόριο ιστό στα οστά, μπορεί να οδηγήσει σε οστεομυελίτιδα.

Η κυτταρίτιδα που οδηγεί σε βακτηριαιμία, ενδοκαρδίτιδα ή οστεομυελίτιδα απαιτεί μεγαλύτερης διάρκειας αντιβιοτικά και πιθανώς χειρουργική επέμβαση.

ü  Σήψη : Ασθενείς με κυτταρίτιδα και 2 ή περισσότερα κριτήρια για το σύνδρομο συστηματικής φλεγμονώδους απόκρισης (πυρετός άνω των 38°C, ταχύπνοια, ταχυκαρδία ή μη φυσιολογικός αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων) διαγιγνώσκονται με σήψη.

ü  Σηπτική θρομβοφλεβίτιδα.

ü  Πυώδης αρθρίτιδα

Πρόληψη

Ελαττώνεται  η εξάπλωση των βακτηρίων στρεπτόκοκκου ομάδας Α με τις τυπικές πρακτικές ελέγχου λοιμώξεων, συμπεριλαμβανομένης της καλής υγιεινής των χεριών και της αναπνευστικής ρουτίνας.

Φροντίδα τραυμάτων

Η έγκαιρη αναγνώριση και διαχείριση των επιφανειακών δερματικών βλαβών είναι επίσης το κλειδί για την πρόληψη της κυτταρίτιδας.

Οι ασθενείς με υποτροπιάζουσα κυτταρίτιδα των κάτω άκρων θα πρέπει να ελέγχονται για tinea pedis (- δερματόφυτο (dermatophytes) — μύκητες που τρέφονται με κερατίνη) (πόδι του αθλητή) και να υποβάλλονται σε θεραπεία εάν υπάρχουν.

Τα τραυματικά ή τραύματα από δάγκωμα θα πρέπει να καθαρίζονται και να αντιμετωπίζονται κατάλληλα (π.χ., προφύλαξη με αντιβιοτικά, χειρουργικός καθαρισμός εάν ενδείκνυται) για την πρόληψη δευτερογενών λοιμώξεων.