ΣΥΝΔΡΟΜΟ ROUSSY-LEVY

Το σύνδρομο Roussy-Levy είναι μια αυτοσωμική επικρατής διαταραχή που χαρακτηρίζεται από πρώιμη έναρξη έντονης αταξίας ακολουθούμενη από όψιμη έναρξη ήπιας κινητικής διαταραχής. Τα συμπτώματα εξελίσσονται πολύ αργά και τα άτομα που πάσχουν μπορεί να παραμείνουν περιπατητικά καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

ΑΙΤΙΑ

Δύο γονίδια φαίνεται ότι ευθύνονται για τη φαινοτυπική έκφραση των συμπτωμάτων του συνδρόμου :

-MPZ (χρωμόσωμα 1q23.3), το οποίο κωδικοποιεί για την γλυκοπρωτείνη της μυελίνης, P-ZERO; P0. Συναντάται στα παρακάτω νοσήματα :

CMT DI, τύπος D, CMT 1B, CMT 2I, CMT 2J, DSS, Συγγενής Υπομυελινωτική Νευροπάθεια τύπου 2, Roussy-Levy syndrome

- PMP22, το οποίο εντοπίζεται στον γονιδιακό τόπο 17p12 και κωδικοποιεί για την αντίστοιχη πρωτείνη της μυελίνης (Περιφερική Μυελινική Πρωτείνη 22), ενώ συναντάται στις :  Charcot-Marie-Tooth disease, type 1A, Charcot-Marie-Tooth disease, type 1E, νόσο Dejerine-Sottas, ΗNΡΡ & το σύνδρομο Roussy-Levy

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ

Το πρότυπο μετάδοσης του συνδρόμου Roussy-Levy στις οικογένειες που μελετήθηκαν από τους Auer-Grumbach et al. (1998) και Plante-Bordeneuve et al. (1999) ήταν συμβατό με την αυτοσωμική επικρατή κληρονομικότητα.

ΜΟΡΙΑΚΗ ΓΕΝΕΤΙΚΗ

Οι Auer-Grumbach et al. (1998) παρείχαν στοιχεία που υποδηλώνουν στενή σχέση μεταξύ του συνδρόμου Roussy-Levy και της CMT1A (118220). Διαπίστωσαν ότι 3 μέλη μιας οικογένειας 4 γενεών με σύνδρομο Roussy-Levy έφεραν τον κλασικό διπλασιασμό CMT1A PMP22 (601097.0001). Η αιτιολογία της αταξίας βάδισης και του ιδιοπαθούς τρόμου παρέμεινε ασαφής.

Σε μέλη της αρχικής οικογένειας που μελετήθηκαν από τους Roussy και Levy (1926), οι Plante-Bordeneuve et al. (1999) εντόπισαν μια ετερόζυγη μετάλλαξη στο γονίδιο μηδενικής πρωτεΐνης μυελίνης (159440.0021). Μεταλλάξεις σε αυτό το γονίδιο σχετίζονται επίσης με την CMT1B (118200). Η βιοψία νεύρου 3 μελών έδειξε χρόνια απομυελινωτική νευροπάθεια με απώλεια μυελινωμένων ινών και εστιακά υπερτροφικά έλυτρα μυελίνης.

ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΑ

-Τμηματική απομυελίνωση/επαναμυελίνωση σε βιοψία νεύρου

- Μειωμένος αριθμός εμμύελων ινών

- Υπερτροφικές νευρικές αλλοιώσεις

- Μπορεί να υπάρχουν σχηματισμοί «βολβών κρεμμυδιού»

ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Αυτή η διαταραχή συνήθως ξεκινά στη βρεφική ή παιδική ηλικία και εκδηλώνεται ως καθυστέρηση στην έναρξη της βάδισης με αδεξιότητα και συχνές πτώσεις. Αυτή η πάθηση μοιάζει με τη νόσο Charcot-Marie-Tooth τύπου 1 στην κυρίαρχη κληρονομικότητά της, με παραμόρφωση του ποδιού (κοιλοποδία, σφυροδακτυλία, ανωμαλίες των ποδιών), αδυναμία και ατροφία των περιφερικών μυών των άκρων, ιδιαίτερα των περονίων, κυφοσκολίωση ( μπορεί να υπάρχει), απουσία τενόντων αντανακλαστικών, μειωμένη διεγερσιμότητα των μυών σε γαλβανική και φαραδική διέγερση και κάποια περιφερική απώλεια αισθητικότητας. Το σύνδρομο διαφέρει στο ότι περιλαμβάνει στατικό τρόμο των άνω άκρων και αταξία βάδισης.

Οι διαταραχές που προέρχονται από το Περιφερικό Νευρικό Σύστημα είναι οι εξής:

- Καθυστερημένη κινητική ανάπτυξη

- Αδυναμία των μυών του άπω άκρου λόγω περιφερικής νευροπάθειας

- Ατροφία των μυών του άπω άκρου λόγω περιφερικής νευροπάθειας

- Αταξικό βάδισμα (κυρίως λόγω της απώλειας της αισθητικότητας)

- Απώλεια Αισθητικότητας

- Απώλεια αντανακλαστικών

- Υποαντανακλαστικότητα

Οι παρακάτω διαταραχές εμφανίζονται μετά την εμφάνιση των διαταραχών των κάτω άκρων:

- Τρόμος στάσης άνω άκρου

- Τρόμος δράσης άνω άκρου

Η παρεγκεφαλιδική δυσλειτουργία αποτελεί μια κορυφαία υπόθεση σχετικά με τον τρόμο. Ως εκ τούτου, η παρεγκεφαλιδική-θαλαμο-φλοιώδης οδός θεωρείται μία από τις κύριες κεντρικές οδούς για την πρόκληση πολλών διαταραχών τρόμου, συμπεριλαμβανομένου του ιδιοπαθούς τρόμου και των τρόμων της νόσου του Πάρκινσον. Προς το παρόν δεν υπάρχουν συγκεκριμένες θεραπείες για την αντιμετώπιση του τρόμου. Παρ' όλα αυτά, χορηγείται δοκιμαστικά  προπρανολόλη, η οποία οδηγεί σε ήπια κλινική βελτίωση.

Αποτέλεσμα της διαταραχής της αισθητικότητας & της περιφερικής νευροπάθειας είναι τα έλκη των ποδιών και οι λοιμώξεις των κάτω άκρων που οδηγούν σε ακρωτηριασμό

Οι Roussy και Levy τόνισαν την απουσία παρεγκεφαλιδικών σημείων, διαταραχών ομιλίας, σημείου Babinski και νυσταγμού.

Ο Rozanski περιέγραψε μια οικογένεια με προσβεβλημένα μέλη σε 4 γενιές και με αρκετές περιπτώσεις μετάδοσης από άνδρα σε άνδρα.

Ο Lapresle έδωσε πληροφορίες παρακολούθησης για την οικογένεια των Roussy και Levy.

Ο Thomas et al. σημείωσε την κλινική επικάλυψη του συνδρόμου Roussy-Levy με τη νόσο Charcot-Marie-Tooth τύπου 1 και το σύνδρομο Dejerine-Sottas

ΗΛΕΚΤΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Η χαμηλή ταχύτητα αγωγιμότητας των περιφερικών νεύρων ήταν ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό των περιπτώσεων που αναφέρθηκαν  (NCV < 20 m/s).

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Ο  τρόμος που εκδηλώνεται στο πλαίσιο μιας  οικογενούς νευροπάθειας είναι συμβατά με την κλινική  διάγνωση του συνδρόμου Roussy-Lévy.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Συμπτωματική θεραπεία για τα οποια προβλήματα προκύψουν στην πορεία της νόσου.

Οι επιλογές θεραπείας επικεντρώνονται στη διορθωτική θεραπεία. Οι ασθενείς τείνουν να ωφελούνται σε μεγάλο βαθμό από τη φυσικοθεραπεία (ειδικά τη θεραπεία με νερό, καθώς δεν ασκεί υπερβολική πίεση στους μύες), ενώ συχνά συνιστάται μέτρια δραστηριότητα για τη διατήρηση της κίνησης, της ευλυγισίας, της μυϊκής δύναμης και της αντοχής.

Ενώ δεν αναφέρονται φάρμακα για τη θεραπεία της διαταραχής, οι ασθενείς συμβουλεύονται να αποφεύγουν ορισμένα φάρμακα, καθώς μπορεί να επιδεινώσουν τα συμπτώματα.

Οι ασθενείς με παραμορφώσεις των ποδιών μπορεί να ωφεληθούν από διορθωτική χειρουργική επέμβαση, η οποία, ωστόσο, είναι συνήθως η έσχατη λύση. Οι περισσότερες τέτοιες χειρουργικές επεμβάσεις περιλαμβάνουν την  ευθυγράμμιση και την αγκίστρωση των δακτύλων, τη μείωση της καμάρας και, μερικές φορές, τη σύντηξη της άρθρωσης του αστραγάλου για την παροχή σταθερότητας. Η ανάρρωση από αυτές τις χειρουργικές επεμβάσεις είναι συχνά μακρά και δύσκολη.

Η σωστή φροντίδα των ποδιών, συμπεριλαμβανομένων των ειδικά κατασκευασμένων παπουτσιών και των στηριγμάτων ποδιών, μπορεί να ελαχιστοποιήσει την ενόχληση και να αυξήσει τη λειτουργία.