Diphtheria (Corynebacterium diphtheriae )

Coryne=club-shaped

Η διφθερίτιδα είναι μια οξεία τοξική λοίμωξη που προκαλείται από τοξινογενή είδη Corynebacterium, συνήθως Corynebacterium diphtheriae και, λιγότερο συχνά, τοξικογόνα στελέχη του Corynebacterium ulcerans. Παρόλο που η διφθερίτιδα μειώθηκε από μια κύρια αιτία θανάτου παιδικής ηλικίας σε μια ιατρική σπανιότητα στο Δυτικό ημισφαίριο στις αρχές του 20ού αιώνα, οι επαναλαμβανόμενες υπενθυμίσεις της ευθραυστότητας αυτής της επιτυχίας, ιδιαίτερα σε περιοχές συγκρούσεων, τονίζουν την ανάγκη να συνεχιστεί η δυναμική προώθηση αυτών των ίδιων αρχών ελέγχου σε ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ

Τα κορυνοβακτήρια είναι αερόβιοι ή προαιρετικά αναερόβιοι, χωρίς κάψα, μη σπορογόνοι, ως επί το πλείστον μη κινητικοί, πλειομορφικοί, Gram-θετικά βάκιλλοι.

Το C. diphtheriae είναι μακράν ο συχνότερα απομονωμένος παράγοντας διφθερίτιδας.

Το C. ulcerans απομονώνεται συχνότερα από ζωικές πηγές και μπορεί να προκαλέσει ανθρώπινες ασθένειες παρόμοιες με το C. diphtheriae.

Για την απομόνωση απαιτείται εκλεκτικό μέσο (π.χ., άγαρ αίματος κυστίνης-τελουρίτη ή άγαρ Tinsdale) που αναστέλλει την ανάπτυξη ανταγωνιστικών οργανισμών και, όταν ανάγεται από το C.diphtheriae, καθιστά τις αποικίες γκριζομαύρες.

Η διαφοροποίηση του C. diphtheriae από το C. ulcerans βασίζεται στη δραστικότητα ουρεάσης. Το C. ulcerans είναι θετικό στην ουρεάση.

Τέσσερις βιότυποι του C. diphtheriae (mitis, intermedius, belfanti, gravis) είναι ικανοί να προκαλέσουν διφθερίτιδα και διαφοροποιούνται από τη μορφολογία των αποικιών, την αιμόλυση και τις αντιδράσεις ζύμωσης.

Όλοι οι βιότυποι του κορυνοβακτηρίου της διφθέριας μπορεί να είναι τοξινογόνοι ή μη τοξινογόνοι . Η ικανότητα παραγωγής διφθεριτικής τοξίνης προκύπτει από την απόκτηση ενός λυσογόνου κορυνοβακτηριοφάγου είτε από το C. diphtheriae είτε από το C. ulcerans, το οποίο κωδικοποιεί για το γονίδιο της διφθεριτικής τοξίνης και προσδίδει δυνατότητα παραγωγής διφθερίτιδας σε αυτά τα στελέχη. Έτσι, τα αυτόχθονα μη τοξινογόνα C. diphtheriae μπορούν να καταστούν τοξινογόνα και να προκαλέσουν νόσους μετά την εισαγωγή ενός τοξινογόνου C. diphtheriae.

Τα βακτήρια παραμένουν περιορισμένα στα επιφανειακά στρώματα των του δέρματος ή των βλεννογονικών επιφανειών , επάγοντας μια τοπική φλεγμονώδη αντίδραση. Μερικές μέρες μετά την έναρξη της λοίμωξης του αναπνευστικού συστήματος , σχηματίζεται μια πυκνή ψευδομεμβράνη , η οποία προσκολλάται στους ιστούς.

Τα μη τοξινογόνα στελέχη του κορυνοβακτηρίου της διφθερίτιδας μπορούν να προκαλέσουν φαρυγγίτιδα και σπανίως άλλες διηθητικές λοιμώξεις , περιλαμβανομένων της μυοκαρδίτιδας και των λοιμώξεων που προκαλούνται από την παρουσία ξένων σωμάτων.

ΤΟΞΙΝΗ ΔΙΦΘΕΡΙΑΣ

Τα τοξινογόνα στελέχη παράγουν μια εξωτοξίνη (τύπου Α-Β) , η οποία αποτελείται από από μια ενεργό (καταλυτική) υπομονάδα Α και μια υπομονάδα σύνδεσης Β , η οποία διευκολύνει την κυτταρική είσοδο της υπομονάδας Β, καθώς συνδέεται στον υποδοχέα της δηλ τον Heparin Binding Epidermal Growth Factor-HBEGF

Η τοξίνη (εξωτοξίνη) της διφθερίτιδας , μια ADP-ριβοσυλάση , αναστέλει την πρωτεινοσύνθεση σε όλα τα κύτταρα και προκαλεί τοπική νέκρωση ιστών , περιλαμβανομένων των μυοκαρδιακών , νεφρικών και περιφερικών νευρικών κυττάρων , οδηγώντας σε μυοκαρδίτιδα , οξεία σωληναριακή νέκρωση και καθυστερημένη δίοδο της νευρικής ώσης στα περιφερικά νεύρα. Η εξωτοξίνη απελευθερώνεται από το βακτηριακό κύτταρο, καθώς το κύτταρο του ξενιστή μεταβολίζει το βακτηριακό κύτταρο. Είναι του τύπου Α=Β, όπου Α η ενεργός, ενζυμική  υπομονάδα και Β η υπομονάδα που συνδέεται με τον υποδοχέα ( HBEGF) και ενδοκυτταρώνει την Α-υπομονάδα. Η Α-υπομονάδα αναστέλλει τη δράση του παράγοντα επιμήκυνσης 2 , άρα τη σύνθεση των πρωτεϊνών

Ως πρωτείνη , η εξωτοξίνη της διφθέριας κωδικοποιείται από ένα γονίδιο, το tox -γονίδιο . Πως εισήχθη το γονίδιο στο κύτταρο της διφθέριας ? Από έναν φάγο (β-φάγο), τον λυσογόνο βακτηριοφάγο.

Είναι δυνατόν όμως να αναστείλουμε τη δράση αυτού του γονιδίου , όταν αυξηθεί η συγκέντρωση του σιδήρου. Σε υψηλές συγκεντρώσεις σιδήρου ενεργοποιείται ο Καταστολέας της Διφθεριτιδικής Τοξίνης (Diphtheria Toxin Repressor), ο οποίος καταστέλλει τη μετάφραση του tox-γονιδίου. Με άλλα λόγια οι υψηλές συγκεντρώσεις σιδήρου είναι τοξικές για τη διφθέρια (ο σίδηρος είναι τοξικός  και για τον άνθρωπο-όταν ο σίδηρος είναι ελεύθερος -αντίδραση Fenton-τότε δημιουργεί ελεύθερες τοξικές ρίζες).

Στη συνέχεια και για να μπορέσει η εξωτοξίνη να ενεργοποιηθεί , πρέπει να αποκοπεί (1^η διάσπαση) από από μια οδηγό -αλληλουχία (αλληλουχία Ν-τελικού πεπτιδίου που είναι προσκολλημένο σε μια πρωτείνη ,  leader sequence), υπό τη δράση μιας πρωτεάσης & εφόσον η εξωτοξίνη έχει φτάσει στον προορισμό της & δεν αποτελεί μέρος της τελικής λειτουργικής (έξωτοξίνης) πρωτείνης

Ν.Β !!! Ποιος ο ρόλος της leader sequence? 1) Στόχευση στην Εκκριτική Οδό: Κατευθύνει την πρωτεΐνη στο ενδοπλασματικό δίκτυο, όπου εισέρχεται στην εκκριτική οδό για επεξεργασία και έκκριση & 2) Εισαγωγή στη μεμβράνη: Βοηθά την πρωτεΐνη να διασχίσει τη μεμβράνη του ενδοπλασματικού δικτύου για να γίνει πρωτεΐνη μεμβράνης.

Στη συνέχεια η εξωτοξίνη και αφού έχει απελευθερωθεί , υφίσταται 2ρη διάσπαση, διαχωριζόμενη σε 2 υπομονάδες Α- & Β-πολυπεπτίδια , τα οποία είναι ενωμένα μεταξύ τους με δισουλφιδικό δεσμό. Η  Α-υπομονάδα είναι η καταλυτική υπομονάδα , ενώ η Β-υπομονάδα είναι η υπομονάδα σύνδεσης που θα συνδεθεί με τον υποδοχέα HBEGF στην επιφάνεια των κυττάρων του ξενιστή. Η Α-υπομονάδα περιέχει καταλυτική περιοχή , η δε Β-υπομονάδα περιέχει 2 περιοχές : την Περιοχή Σύνδεσης με τον Υποδοχέα (ΠΣΥ) & την Περιοχή Μετατόπισης (ΠΜ). Η ΠΣΥ συνδέεται με τον υποδοχέα , ενώ η ΠΜ βοηθά την ενεργό υπομονάδα Α να μετακινηθεί στο εσωτερικό του κυττάρου του ξενιστή . Η ενδοκυττάρωση του συμπλόκου που προκαλείται από τον υποδοχέα ακολουθείται από οξινοποίηση του ενδοσώματος λόγω της δραστηριότητας μιας κενοτοπικής (v)ATPάσης. Η οξινοποίηση προκαλεί ξεδίπλωμα του τομέα μετατόπισης και εισαγωγή του στην ενδοσωμική μεμβράνη, όπου σχηματίζει έναν πόρο με διάμετρο περίπου 20 Å. Μετά τη διάσπαση της τοξίνης, ο καταλυτικός τομέας απελευθερώνεται στο κυτταρόπλασμα μέσω του πόρου του τομέα μετατόπισης. Η διαδικασία μετατόπισης περιλαμβάνει κυτταρικές πρωτεΐνες όπως το σύμπλεγμα COPI και μια κυτταροπλασματική θειορεδοξινική αναγωγάση, ενώ η αναδίπλωση του καταλυτικού τομέα και η ενεργοποίηση της δραστικότητας της ADP ριβοζυλτρανσφεράσης του υποστηρίζεται από την συνοδό πρωτεΐνη Hsp90. Στη συνέχεια, η καταλυτική περιοχή ADP ριβοζυλιώνει τον παράγοντα επιμήκυνσης 2 (EF-2) του κυττάρου ξενιστή, αναστέλλοντας τη σύνθεση των πρωτεινών στο κύτταρο και προκαλώντας απόπτωση.

Η απόδειξη της παραγωγής διφθεριτικής τοξίνης με την τροποποιημένη δοκιμή Elek, μια τεχνική ανοσοκατακρήμνισης άγαρ, μόνη της ή σε συνδυασμό με δοκιμή αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης (PCR) για τη μεταφορά του γονιδίου της τοξίνης, είναι απαραίτητη για την επιβεβαίωση της νόσου. Τα τοξινογόνα και τα μη τοξινογόνα  στελέχη δεν διακρίνονται από τον τύπο της αποικίας, τα μικροσκοπικά χαρακτηριστικά ή τα αποτελέσματα των βιοχημικών δοκιμών

ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ  

Δεξαμενή : μόνο ο άνθρωπος

Διάδοση : μέσω των σταγονιδίων της αναπνευστικής οδού & μέσω της επαφής με τις εκκρίσεις από τις δερματικές βλάβες

Περίοδος επώασης : 2-5 μέρες (εύρος 1-10)

Διάρκεια μεταδοτικότητας : ι) σε μη θεραπευμένα άτομα , οι μικροοργανισμοί είναι παρόντες στις εκκρίσεις από τη μύτη και το φάρυγγα & από τον οφθαλμό και τις δερματικές βλάβες για 2-6 εβδομάδες μετά τη λοίμωξη ιι) άτομα τα οποία έλαβαν αγωγή συνήθως 48 ώρες μετά την έναρξη της αγωγής , καθίστανται μη μεταδοτικά

Μετάδοση : προκύπτει λόγω της στενούς επαφής με ασθενείς ή φορείς της νόσου. Οι άνθρωποι που ταξιδεύουν σε ενδημικές περιοχές ή άτομα τα οποία έρχονται σε επαφή με ταξιδιώτες από αυτές τις περιοχές , βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο να προσβληθούν από τον μικροοργανισμό. Σπανίως τα αντικείμενα τα οποία έχουν πιάσει ασθενείς ή τα γαλακτοκομικά προιόντα μπορούν να έχουν ρόλο στη μετάδοση της νόσου 

Σοβαρή νόσος : εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα τα οποία δεν έχουν εμβολιασθεί ή έχουν εμβολιασθεί ανεπαρκώς . Τα πλήρως εμβολιασμένα άτομα μπορεί να είναι φορείς ή να έχουν ήπια φαρυγγίτιδα

Επίπτωση : της αναπνευστικής διφθερίτιδας είναι μεγαλύτερη κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα , όμως καλοκαιρινές εξάρσεις παρατηρούνται σε περιοχές με θερμά κλίματα , όπου οι δερματικές λοιμώξεις είναι πιο έντονες

Γεωγραφικές περιοχές : παγκοσμίως η διφθερίτιδα εμφανίζεται στην Αφρική , Λατινική Αμερική, Ασία , Μέση Ανατολή & σε μέρη της Ευρώπης , όπου ο εμβολιασμός είναι ανεπαρκής ή  μη υποχρεωτικός

Μόνο η διφθερίτιδα του αναπνευστικού είναι υποχρεωτικά αναφερόμενη .

ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Διφθερίτιδα Αναπνευστικού Συστήματος

Πρωτοπαθής εστία : αμυγδαλές ή φάρυγγας > μύτη , λάρυγγας Μετά από μια περίοδο επώασης 2-5 ημερών εμφανίζονται τοπικά σημεία & συμπτώματα της φλεγμονής . Ο πυρετός σπανίως είναι μεγαλύτερος από 39 ⁰C. Η λοίμωξη των ρουθουνιών (βρέφη) προκαλεί οροαιματηρή , πυώδη , διαβρωτική ρινίτιδα με σχηματισμό μεμβρανών . Το αβαθές έλκος στα πτερύγια και το άνω χείλος είναι χαρακτηριστικό

Σε διφθερίτιδα των αμυγδαλών και του φάρυγγα , η φαρυγγαλγία είναι το πρώτο σύμπτωμα . Μόνο όμως οι μισοί ασθενείς παρουσιάζουν πυρετό & ακόμη λιγότεροι έχουν δυσφαγία , βράγχος, κακουχία ή κεφαλαλγία. Η ήπια φαρυγγική ερυθρότητα ακολουθείται από μονόπλευρο ή αμφοτερόπλευρο σχηματισμό ψευδομεμβρανών στις αμυγδαλές που αναλόγως εκτείνεται ( δδγ σημείο από GAS φαρυγγίτιδα) και καλύπτει τη σταφυλή , τη μαλακή υπερώα, τον οπίσθιο στοματοφάρυγγα, τον υποφάρυγγα και την περιοχή της γλωττίδας. Το οίδημα των υποκείμενων μαλακών ιστών και η διόγκωση των λεμφαδένων μπορεί να θυμίζει την εμφάνιση «τραχήλου δίκην βοδιού» ( bull neck).

Ο βαθμός της τοπικής επέκτασης σχετίζεται άμεσα με :

-την έκδηλη αδυναμία του ασθενούς

-την εμφάνιση του τραχήλου

-τη θνησιμότητα (από απόφραξη των αεραγωγών ή τις τοξικές επιπλοκές)

Λαρυγγική Διφθερίτιδα

Ο ασθενής αυτός βρίσκεται σε υψηλό κίνδυνο ασφυξίας λόγω του οιδήματος των μαλακών μορίων και του σκληρού αποφράσσοντος εκμαγείου που αναπτύσσεται από αναπνευστικά επιθήλια και νεκρωτικό πήγμα . Η τοποθέτηση τεχνητού αεραγωγού & η αποκόλληση των ψευδομεμβρανών σώζουν τη ζωή του ασθενούς, αλλά οι περαιτέρω αποφρακτικές επιπλοκές είναι συνήθεις και οι συστηματικές τοξικές επιπλοκές αναπόφευκτες  

Δερματική Διφθερίτιδα

Η κλασσική διφθερίτιδα είναι ανώδυνη, μη εξελισσόμενη λοίμωξη που χαρακτηρίζεται από επιφανειακό , μη ιώμενο έλκος με φαιόχρωμη μεμβράνη . Οι δερματικές διφθεριτιδικές λοιμώξεις δεν μπορούν να διακριθούν από το σταφυλοκοκκικό ή στρεπτοκοκικκό κηρίο και συχνά συνυπάρχουν με αυτό.

Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει δευτεροπαθής επιμόλυνση :

-υποκείμενης δερματοπάθειας

-διάβρωσης

-εγκαύματος

-δήγματος

-κηρίου

Τα άκρα προσβάλλονται συχνότερα από το κεφάλι ή τον κορμό.

Συμπτώματα : άλγος κι ευασθησία

Σημεία : έλκος , ερύθημα , έκκριμα

Αποικισμός του ρινοφάρυγγα , η συμπτωματική λοίμωξη και τοξικές επιπλοκές εμφανίζονται στη μικρή μειοψηφία των ασθενών  (τοξική μυοκαρδίτιδα, νευροπάθεια, αποφρακτικές επιπλοκές από το αναπνευστικό) 

Διφθερίτιδα σε άλλη θέση

Αυτί : εξωτερική ωτίτιδα

Μάτια : πυώδης & ελκώδης επιπεφυκίτιδα

Γεννητικά όργανα : πυώδης  &  ελκώδης επιπεφυκίτιδα

Η κλινική εικόνα, το έλκος , ο σχηματισμός μεμβράνης & η υποβλεννογόνια αιμοραγία βοηθούν στη διαφοροδιάγνωση της διφθερίτιδας από άλλα μικροβιακά ή ιογενή αίτια

Σπανίως : σηψαιμία -πάντα θανατηφόρα, ενδοκαρδίτιδα -χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών , πυωδης αρθρίτιδα-από μη τοξινογόνα στελέχη σε παιδιά κι ενήλικες

Τοξική Μυοκαρδιοπάθεια

(γιατί η καρδιά? διότι έχει τον ίδιο υποδοχέα με τα κύτταρα του ΑΑΣ , δηλ το Heparin Binding Epidermal Growth Factor-HBEGF)

Στο 10-25% των ασθενών με διφθερίτιδα, υπεύθυνη για τος 50-60% των θανάτων

Τι καθορίζει την κλινική εικόνα ?

-η έκταση της στοματοφαρυγγικής νόσου

-η καθυστέρηση στη χορήγηση της αντιτοξίνης

Πότε εμφανίζεται ?

-συνήθως τη 2ρη-3τη εβδομάδα της νόσου

-οξέως την 1τη εβδομάδα -πιθανή η μοιραία κατάληξη

-όψιμα -ως & τη 6^η εβδομάδα της νόσου

Συμπτώματα

-Ταχυκαρδία δυσανάλογη με τον πυρετό (τοξικότητα ή δυσλειτουργία του ΑΝΣ)

-ΗΚΓ : παρατεταμένο διάστημα PR & διαταραχές του  κύματος ST-T

-U/S καρδιάς : διατατική & υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια

-Αρρυθμίες : απλές ή εξελισσόμενες (αποκλεισμοί, κολποκοιλιακός διαχωρισμός, κοιλιακη ταχυκαρδία -μοιραία εξέλιξη)

-Συμφορητική Καρδιακή Ανεπάρκεια : οξείας έναρξης ή ύπουλη

Ιστολογία

Μικρή ή διάχυτη νέκρωση του καρδιακού μυός με οξεία φλεγμονώδη αντίδραση

ΠΡΟΓΝΩΣΗ : α) αυτοί που επιβιώνουν από τις σοβαρές αρρυθμίες μπορεί να έχουν μόνιμες διαταραχές της αγωγιμότητας β)οι υπόλοιποι αναρρώνουν από την τοξική μυοκαρδιοπάθεια πλήρως 

Τοξική Νευροπάθεια

(γιατί το περιφερικό ΝΣ? διότι έχει τον ίδιο υποδοχέα με τα κύτταρα του ΑΑΣ , δηλ το Heparin Binding Epidermal Growth Factor-HBEGF)

Πρόκειται για πολυφασικές επιπλοκές κατά την έναρξη

Οξέως ή 2-3 εβδομάδες μετά την έναρξη της στοματοφαρυγγικής φλεγμονής εμφανίζεται υπαισθησία και τοπική παράλυση της υπερώας. Μπορεί να ακολουθήσει αδυναμία του:

-οπίσθιου φαρυγγικού νεύρου

-λαρυγγικού νεύρου

-προσωπικού νεύρου

που προκαλούν ρινική απήχηση της φωνής , δυσκολία στην κατάποση και κίνδυνο θανάτου από εισρόφηση

Κατά την 5^η εβδομάδα εμφανίζονται νευροπάθειες των κρανιακών νεύρων και οδηγούν σε παράλυση των οφθαλμοκινητικών μυών & του ακτινωτού μυός , που εκδηλώνονται ως στραβισμός, διαταραχές της όρασης ή δυσκολία στην προσαρμογή

10ημέρες ως 3 μήνες μετά τη στοματοφαρυγγική λοίμωξη εμφανίζεται συμμετρική πολυνευροπάθεια που προκαλεί κινητικές διαταραχές και μείωση των εν τω βάθει αντανακλαστικών . Περιγράφεται αδυναμία των εγγύς μυών των άκρων που εξελίσσεται σε αδυναμία των άπω μυών ή αδυναμία των άπω μυών που εξελίσσεται σε αδυναμία των εγγύς μυών . Παράλυση του διαφράγματος μπορεί να εμφανισθεί .

Σπανίως 2-3 εβδομάδες μετά την έναρξη της νόσου η δυσλειτουργία των αγγειοκινητικών νεύρων μπορεί να προκαλέσει υπόταση ή καρδιακή ανεπάρκεια

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Δείγμα : από τον φάρυγγα , μύτη & όποια άλλη βλάβη, όπως και τμήμα της μεμβράνης πρέπει να αφαιρείται και να εξετάζεται με το υποκείμενο έκκριμα

1.Μικροσκόπηση : χρώση Gram (+) βάκιλλος με σχήμα ροπάλου, οι οποίοι τοποθετούνται μαζί θυμίζοντας κινέζικα γράμματα , μπορεί να βρίσκονται και σε ζεύγη υπο γωνία τοποθετημένα

Σχηματίζει μεταχρωματικά κοκκία , τα οποία χρωνύονται με ανιλίνη & μπλε του μεθυλενίου . Βρίσκονται τοποθετημένα στην επιφάνεια του ροπάλου σε απόσταση μεταξύ τους και γι αυτό δίνουν μη ομοιόμορφη χρώση (πλειόμορφα)

2.Καλλιέργεια :

-μη εκλεκτικά μέσα (5% αιματούχο άγαρ προβάτου)

-εκλεκτικά μέσα (τα οποία προστίθενται στα μη εκλεκτικά μέσα)

1. Αιματούχο Άγαρ Κυστινο-Τελλουρίτιου: γιατί τελλουρίτιο ? Το τελλουρίτιο υπό την επίδραση του C. Diphtheriae θα αναχθεί σε τελλούριο, δίνοντας μαύρο χρώμα στις αποικίες. Επίσης το τελλουρίτιο  θα αναστείλει την ανάπτυξη των περισσοτέρων βακτηρίων που βρίσκονται στο ΑΑΣ, ενώ θα αναστείλει την ανάπτυξη άλλων G(+) βακίλων . Επίσης το κορυνοβακτηρίδιο της διφθερίας περιέχει κυστινάση , η οποία είναι ένα ένζυμο που θα μετατρέψει την κυστείνη σε καφέ χρώματος στεφάνι , το οποίο περιβάλλει το μαύρο χρώμα του τελλουριου    

μαύρες αποικίες που περιβάλλονται από καφέ στεφάνι =C. Diphtheriae  

2. Tinsdale μέσο (χρειάζεται ορό αλόγου για να σταθεροποιηθεί)

3. Colistin-Nalidix  Agar (CNΑ) : το πιο εύκολο μέσο

3. Βιοχημικές Δοκιμασίες

TEST	TEST MEDIUM
NITRATE REDUCTION	Nitrate broth	Νιτρικό (+)	(-) biovar belfanti, C. ulcerans  & C. pseudotuberculosis
UREA HYDROLYSIS	Urea slope	Ουρία (-)	Ουρία (+) για C. ulcerans  &  C. pseudotuberculosis
CATALASE PRODUCTION	Hydrogen peroxide	Καταλάση (+)
CYSTINASE ACTIVITY	Tinsdale agar	Κυστινάση (+)
PYRAZINAMIDASE ACTIVITY	Pyrazinamide substrate broth	PYR (-)
CARBOHYDRATE FERMENTATION	Glucose, sucrose, maltose, glycogen/starc	(+) για γλυκόζη, ριβόζη & μαλτόζη	& C. ulcerans είναι επίσης  glycogen (+)

4. Μοριακές μέθοδοι για την ανίχνευση του C. Diphtheriae-Αυτοματοποιημένα συστήματα αναγνώρισης :

MALDI-TOF για την ανίχνευση του C. Diphtheriae

5. Ανίχνευση τοξίνης (εξωτοξίνης) : ELEK test (Μόλις ένας οργανισμός ταυτοποιηθεί βιοχημικά ως πιθανό C. diphtheriae ή C. ulcerans, το απομονωμένο στέλεχος πρέπει να ελεγχθεί για την ικανότητά του να παράγει διφθεριτική τοξίνη. Υπάρχουν αρκετές διαθέσιμες μέθοδοι in vitro, αλλά αυτές εξαρτώνται από τη διαθεσιμότητα πόρων και την εμπειρία του προσωπικού του εργαστηρίου. Η μέθοδος που χρησιμοποιείται συχνότερα για τον προσδιορισμό της τοξικότητας είναι η δοκιμή ανοσοκαθίζησης Elek, η οποία βελτιώθηκε για να χρησιμοποιήσει ένα ανώτερο μέσο Elek και έχει αυξήσει σημαντικά τη σαφήνεια και την ακρίβεια της δοκιμής (Colman, Weaver, Efstratiou, 1992). Αυτή τροποποιήθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια της επιδημίας της δεκαετίας του 1990, για να παράγει γρήγορα αποτελέσματα (16-24 ώρες) χρησιμοποιώντας μόνο λίγες αποικίες από την πλάκα πρωτογενούς απομόνωσης και μειωμένους όγκους των εξειδικευμένων μέσων)

6. Ανίχνευση γονιδίου tox : ΡΤ-PCR

ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ

-Εμβολιασμός κάθε 10 χρόνια για τους ενήλικες με DT

-Στενές επαφές : Πενικιλλίνη ή Ερυθρομυκίνη

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

1.        Διατήρηση βατών αεραγωγών (ABC)

2.        Απομόνωση για τον περιορισμό της μετάδοσης της λοίμωξης

3.        Αντιτοξίνη (για την εξουδετέρωση της τοξίνης)

4.        Κορυνοβακτήριδιο της Διφθερίας ? ΑΒ (Πενικιλλίνη, Ερυθρομυκίνη)

5.        Εμβολιασμός με DT , δεδομένου ότι οι περισσότεροι ασθενείς δεν αναπτύσσουν προστατευτικά αντισώματα  μετά τη φυσική νόσηση